Włosogłówka - pasożyt trudny do usunięcia

patrz Włosień kręty, to zupełnie co innego


Włosogłówka


(Trichuris trichiura albo Trichocephalus dispar)

Trzecim (po lambliach i owsikach) co do częstości występowania w Polsce pasożytem przewodu pokarmowego jest włosogłówka. Częstość zarażenia się nim waha się od 3 do 25%, a w niektórych wsiach dochodzi do 90%. Włosogłówka żyje w błonie śluzowej jelita grubego w okolicy wyrostka robaczkowego . Długość jej wynosi 3—5 centymetrów, przy czym samica jest nieco dłuższa niż samiec.

Przednia część ciała tego robaka na znacznej długości jest nitkowata, cienka jak włos — stąd nazwa „włosogłówka”.

Tą nitkowatą częścią ciała włosogłówka przymocowuje się do błony śluzowej jelita, drążąc w głąb jego ściany.

Samica składa 2000—5000 jajeczek dziennie, które wydalane są wraz z kałem na zewnątrz. Przy badaniu laboratoryjnym kału można je wykryć pod mikroskopem. W sprzyjających warunkach, przy obecności tlenu, w odpowiedniej temperaturze i wilgotności, w jajeczkach tych rozwijają się larwy. Rozwój larwy w jajeczku, w zależności od warunków zewnętrznych, trwa 4—6 tygodni, a nawet i dłużej, np. w jesieni lub zimie, kiedy jest chłodniej (w temp. 35°C rozwój larwy trwa 11 dni, a w temp. 15°C aż 120 dni).

Larwa znajdująca się w otoczce jajeczka nie traci żywotności nawet przez kilka miesięcy. Jeśli znajdzie się w przewodzie pokarmowym człowieka, opuszcza otoczkę, podobnie jak kurczę skorupkę jaja. Uwolnione larwy osiedlają się w błonie śluzowej jelita i mniej więcej po miesiącu stają się dorosłymi pasożytami.

Włosogłówka może pozostawać w przewodzie pokarmowym przez kilka lat. Człowiek zaraża się nim połykając dojrzale jajeczko, tj. takie, w którym rozwinęła się już larwa.

Zarażenie następuje najczęściej za pośrednictwem brudnych rąk, wskutek picia zanieczyszczonej wody, jedzenia nie mytych warzyw lub owoców itp.

wlosoglowka
Ryc. 6. Włosogłówka ludzka:a — samiec, b — samica.

Przestrzeganie przepisów higieny i w tym przypadku jest więc najbardziej skutecznym środkiem obrony przed zarażeniem się pasożytem.

Obecność włosogłówki w jelicie człowieka wywołuje najróżnorodniejsze objawy. Już samo przyczepienie się jej do ścianek jelita uszkadza błonę śluzową i naczynia krwionośne. Włosogłówka wysysa krew, a wydzielane przez nią jady zatruwają organizm. Gdy pasożytów w jelicie jest niewiele, objawy chorobowe są nieznaczne. Mogą to być bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, wzdęcia jelit, zgaga, niedokrwistość, a przede wszystkim bóle brzucha niezależne od przyjmowania pokarmów.

Zauważono też, że ciężar ciała dzieci zarażonych włosogłówkami nie wzrasta lub wzrasta bardzo powoli.

Niedobór wagi ciała spowodowany obecnością tego pasożyta bardzo szybko wyrównuje się po dobrze i skutecznie przeprowadzonej kuracji.

Gdy ilość pasożytów się zwiększa, szkodliwe objawy wzmagają się. Szczególnie szkodliwie działa włosogłówka na układ nerwowy. Ustalenie przyczyny tego działania może być bardzo trudne. Znane są też przypadki, gdy w przebiegu zakażenia włosogłówką występują u dzieci drgawki, które ustępują po skutecznie przeprowadzonej kuracji.

Obecność włosogłówki w przewodzie pokarmowym wykrywamy na podstawie badania laboratoryjnego kału, w którym szukamy jaj pasożyta.

Usuwanie tego pasożyta z przewodu pokarmowego jest dość trudne, a to dlatego, że jest on jakby na stałe umocowany na błonie śluzowej jelita w przeciwieństwie do wolno bytujących, jak owsik czy glista.

Dostępne nam środki nie zawsze dają zadowalające wyniki Niejednokrotnie kurację trzeba powtarzać kilka razy, ale i w tych niepomyślnych przypadkach usunięcie nawet tylko części pasożytów powoduje poprawę w stanie zdrowia dziecka, łatwiej bowiem dziecko zniesie obecność 10 pasożytów niż 200.

Za najbardziej skuteczny lek przeciw włosogłówce uważa się dziś Vermox (inna nazwa Mebendazol). Preparat ten rzadko powoduje uboczne działanie w postaci zaburzeń żołądkowo–jelitowych.


Czytaj także: w Wikipedii

Do góry strony


Poprawny CSS!
Mapa strony Ciekawy kalendarz historyczny